​Ali Menges en zijn gezin, wonend in het rustige en vredige Friese dorp Oudkerk, vormen een prachtig voorbeeld van doorzettingsvermogen, hard werken en maatschappelijke integratie. Het gezin laat zien hoe mensen met verschillende culturele achtergronden succesvol kunnen integreren in de Nederlandse samenleving en heeft daarmee ook het respect van hun buren gewonnen.

​De 35-jarige Ali Menges werkte jarenlang als docent in verschillende landen. Vanwege de wetteloosheid in zijn geboorteland Turkije en de zoektocht naar een veilige toekomst voor zijn gezin, emigreerde hij naar Nederland. Samen met zijn vrouw en twee kinderen begon hij aan hun nieuwe leven in het Friese dorp Oudkerk.

​Na de migratie hechtte Ali veel waarde aan het integratieproces. Hij nam geen genoegen met alleen het leren van de taal; door deel te nemen aan vrijwilligersactiviteiten probeerde hij de Nederlandse cultuur en samenleving van dichtbij te leren kennen. In korte tijd won hij het vertrouwen en respect van zijn omgeving. Tegelijkertijd maakte hij ook op professioneel vlak een nieuwe start.

​Vandaag de dag is hij de eigenaar van zijn eigen onderneming, “Friesland Vloertechniek en Klussen”, waarmee hij diensten aanbiedt op het gebied van vloeregalisatie, pvc- en laminaatleggen. Hij heeft de ervaring die hij in de praktijk heeft opgedaan omgezet in een professionele structuur en heeft zijn eigen bedrijf opgezet als zelfstandige zonder personeel (zzp’er). Zijn ogen stralen als hij vertelt over de emoties die deze carrièreswitch bij hem teweegbrengt:

​”Ik vond het geweldig om in verschillende landen les te geven als docent Turks. Mensen iets leren is voor mij altijd waardevol geweest. Maar het werk dat ik vandaag doe, geeft me een ander soort geluk. Een vloer vanaf nul voorbereiden, een bijdrage leveren aan de leefomgeving van mensen en een concreet resultaat neerzetten, geeft een groot gevoel van voldoening.”

​Ali’s vrouw, Kadriye Menges, speelt ook een actieve rol in de integratie binnen de samenleving. Kadriye werkt op lokaal niveau als vrijwilliger bij een kinderopvang en is daarnaast bezig met de voorbereidingen voor een beroepsopleiding tot onderwijsassistent.

​Ook de kinderen van het gezin hebben zich in korte tijd aangepast aan het dorpsleven. Hun oudste zoon, Ahmet Arif, zit in groep 5 van de basisschool en doet aan judo bij de lokale sportclub. Hun jongste zoon Asım, die in Nederland is geboren, gaat naar de kinderopvang.

​Volgens de buren is een van de belangrijkste eigenschappen die de familie Menges onderscheidt, hun oprechtheid en hun wil om deel te nemen aan het maatschappelijk leven. Een van de buren omschrijft het gezin met de volgende woorden:

​”Ali en Kadriye zijn mensen die echt deel willen uitmaken van ons dorp. Ze zijn altijd vriendelijk, behulpzaam en bouwen sterke relaties op met hun omgeving. Hun kinderen hebben ook direct aansluiting gevonden met hun vriendjes. Hun verhaal laat zien dat integratie niet zomaar een proces is, maar een succes dat wordt opgebouwd met wederzijds vertrouwen en inzet.”

​Voor veel inwoners van Oudkerk wordt de familie Menges gezien als een prachtig voorbeeld van hoe migranten succesvol kunnen zijn als actieve individuen die bijdragen aan de samenleving. Het verhaal van Ali Menges laat zien dat, ondanks de uitdagingen van het opnieuw beginnen in een nieuw land, succes kan worden bereikt door hard werken, de wil om te leren en maatschappelijke solidariteit.

​Met het bedrijf dat hij vandaag de dag heeft opgericht, wil hij bijdragen aan de lokale economie. Samen met zijn gezin is hij inmiddels een waardevol onderdeel geworden van de multiculturele structuur van Friesland. Dit stille succesverhaal uit Oudkerk trekt de aandacht als een krachtig voorbeeld van de samenlevingscultuur, wederzijds respect en actief burgerschap.

Onlangs heeft de evaluatie Open House vanuit Leeuwarden plaatsgevonden. Wij hebben een zeer positieve beoordeling gekregen van zowel de consulenten als de deelnemers. Vanuit de consulenten kregen we een 8,6 en vanuit de deelnemers zelfs een 9,2. Daarbij is 100% van de mensen na de intake ook gestart.

Zie HIER voor het hele verslag.

Ze kwam binnen met rode wangen, stevige stappen, stevige taal.

Iedere keer flink, op de fiets, naar de plek waar ze zich na een korte periode veilig en gezien en gehoord voelde. Ze hielp mee poetsen, ze hielp mee koffie en thee klaar te zetten, dacht goed om de buitenploeg, op tijd de koffie klaar.

Ze genoot van het meehelpen van onze anderstaligen, en s‘middags haakte ze alsof haar leven er vanaf hing. ‘Voor mezelf, voor mijn zus, voor mijn neefje dat nog geboren moest worden’.

Als een warm groot hart werkte zich door de tijd. Haar woorden werden zachter en genuanceerder. Ze mocht een tijdje op een andere locatie werken, de ene plek lukte niet de andere plek lukte wel.

Ze riep vanaf dag één; ”ik ga nooit weer naar school!” Ze fluisterde vanaf dag één ik wil graag kinderen helpen!

Toen kwam er een mooie kans, ze mocht meedoen aan een hele brede fijne test. Die maakte ze vlot en gemotiveerd. Toen de uitslagen van de test klaar waren, werd deze met een zeer kundig persoon besproken. De eerste zin die door hem werd gezegd met pretogen en een lach op het gezicht, “wie ben jij?

Uit de test kwam steeds weer naar voren dat ze nog heel goed leerbaar was, ze sociaal ingesteld was, dus lag de wereld nog aan haar voeten.

Wat een geweldig moment om te zien wat dit met haar deed.

“Dus u denkt dat ik nog wel een opleiding kan doen?” Het antwoord was overtuigend positief.

Ze mocht als gast mee naar een bijeenkomst van de gemeente die o.a. deze test periode had gesubsidieerd. Enorm trots was ze op zichzelf. Nou ja ze werd terecht, even goed in het zonnetje gezet! Op de terugreis vraagt ze met zachte stem en wel overwogen fijne woorden of ze nu nog thuis begeleiding nodig had. Het advies was om bij zichzelf te rade te gaan of dat nog passend voelde nu ze ging samenwonen.

De begeleiding werd stopgezet en de opleiding begon.

Nu zijn we een klein jaar verder en vertelt ze ons dat ze geslaagd is voor de opleiding!!! Ze is volwassen geworden, spreekt met mooie woorden loopt in gepast tempo zachtjes door het leven. Ze gaat haar eigen geld verdienen. Ze gaat haar eigen weg.

Wat zijn we trots op deze jonge vrouw!

Dit nummer is geschreven en gemaakt door Thijs die als deelnemer nu een aantal maanden bij ons werkt. Een bijzonder creatieve jongen en dat onder andere in muziek kwijt kan.

Hij had een nummer met behulp van AI gemaakt over een collega waarmee hij samenwerkt. In een gesprek daarover ontstond het idee om een nummer over NadZ te maken. Zo bedacht en zo gedaan.

Er ontstond een bijzonder nummer wat ons allemaal raakte. Thijs heeft wel wat inspiratie qua woorden opgedaan van de NadZ-website, maar uiteindelijk zelf de tekst en muziek gemaakt. Alleen de stem heeft Thijs door AI laten doen. Zelf
ingezongen en toen overgezet naar een AI-stem.

Een overweldigend resultaat vinden wij.

Ook bij de Werk Carrousel Leeuwarden (WCL), onze locatie op bedrijventerrein De Zwette, zijn we trots op wat er in beweging wordt gebracht bij de deelnemers. De verschillende mogelijke werkzaamheden zijn daarbij vaak meer een middel dan een doel.

Deze werkzaamheden hebben vooral te maken met recycling. Er komen bijvoorbeeld oude sta-op stoelen van Easysit binnen die anders naar de stort zouden gaan. Bij de WCL halen we het leer eraf en verwerken dit in ons naaiatelier tot tassen en etui’s. De taken hierbij zijn: het doen van voorbereidend werk, leren op de naaimachine te werken en het creëren van de producten.

Dit soort bezigheden zijn eigenlijk een middel om bij de deelnemer iets in gang te zetten. Het gaat er niet zozeer om bepaalde beroepsvaardigheden op te doen maar meer om een stap of stappen te zetten in een ontwikkelingsproces. Iemand maakt bijvoorbeeld stappen in het voor zichzelf opkomen, assertiever worden.

Een mooi concreet voorbeeld hiervan is dat van een deelnemer die vanuit stilstand weer in beweging kwam. Hij zat in een uitkeringssituatie en had het idee dat het alles of niets was. Dat hij weer vijf dagen moest werken en werk zou moeten doen waarvoor hij was opgeleid. Zo had hij een enorme drempel voor zichzelf gecreëerd, een berg waar hij tegen op zag. Bij de WCL is hij erachter gekomen dat hij ook iets eenvoudigers kan zoeken voor een paar dagen, voldoende om uit de uitkering te komen. Zo kan hij daarnaast dan tijd overhouden voor die dingen die hij echt leuk vindt om te doen, zoals muziek maken en schrijven.

Tenslotte een voorbeeld van een deelneemster die bij de WCL kwam voor taal-ontwikkeling. Zij wilde snel vooruit en veel tegelijk. Ze was streng voor zichzelf, in wat ze al moest kunnen en in welk tempo. Ze heeft geleerd te accepteren dat dat nog niet lukte en dat haar prive-situatie ook dusdanig was dat ze beter wat langzamer aan kon doen.

Bij NadZ! zijn we blij met de kleinere of grotere stappen die deelnemers zetten en op alles wat in beweging wordt gebracht in hun eigen tempo.

De 12 deelnemers aan de Module Arbeidsmarkt en Participatie (de MAP) en de PVT (Participatie Verklaringstraject), hebben eind Juni de lessenreeks afgerond met een bezoek aan het gemeentehuis van Tytsjerksteradiel. Docent Roelof Bakker en ondersteunend deelnemer Geja van Dijk waren ook aanwezig.

Op een regenachtige donderdagochtend werden we ontvangen door wethouder Caroline de Pee in de raadzaal. Hier kregen de statushouders uitleg over de verschillende taken en verantwoordelijkheden van de gemeente. Met welke behoeften en vragen of klachten en opmerkingen kun je bij hen terecht en hoe pak je dat aan. Dit onderdeel van het programma werd afgerond met een informele quiz. Daarna volgde een korte rondleiding waarbij we een kijkje achter de schermen kregen bij het klantcontactcentrum en informatie over de afdeling burgerzaken.

Volgens een van de deelnemers was het een interessante ochtend, niet alleen informatief, maar ook gezellig. “Ik ben blij en trots dat ik ook deel mocht uitmaken van deze groep nieuwe inwoners”, geeft hij achteraf aan op Facebook. Met dank aan de gemeente en iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.

Vanuit NadZ zijn we trots op deze enthousiaste groep deelnemers die de MAP/PVT met succes hebben afgerond en alle lessen serieus en met interesse en inzet hebben gevolgd. Nu is het tijd voor de volgende stap.

Trajectbegeleider Johannes Beima is trots op de resultaten met de deelnemers bij onze locatie in Bennema State. En natuurlijk ook op de geslaagde uitstroom van deelnemers naar opleiding, werk, een combinatie daarvan of naar een alternatieve plek.

Een van de werkzaamheden bij Bennema State is het onderhouden van een deel van het achtergelegen park. Er wordt gemaaid met bosmaaier en grasmaaier, de paden worden geveegd en het overschot aan bomen wordt verwijderd. Ook is er de laatste jaren een heel bos aan bramenstruiken weg gehaald.

Toen Johannes in 2021 kwam werken bij NadZ! lag het park er een beetje verwilderd bij. Een groot bramenbos bedekte het grasveld bij de vijver en belemmerde het uitzicht vanuit het restaurant en de benedenwoningen aan de achterzijde. Door het rigoureus snoeien van alle bramenranken zijn het grasveld en het uitzicht op de vijver hersteld. Nu is het weer open en netjes dankzij de inzet van de deelnemers. Zowel bewoners als werknemers zijn daar blij mee en geven complimenten.

Uiteindelijk is Johannes natuurlijk trots op de geslaagde uitstroom van deelnemers. Zo bleek iemand die in de tuin is begonnen, affiniteit te hebben met de zorg. Zij is gaan meehelpen in de dagbesteding, vervolgens gaan meelopen met een zorgmedewerker en uiteindelijk uitgestroomd naar een BBL-traject (werken & leren) voor Helpende in de Zorg.

Een heel ander voorbeeld is dat van een statushouder die in het kader van een taalstage mee kwam werken bij Bennema. Hij bleek in het land van herkomst zelf een apotheek te hebben gehad. Daar zagen we een kans en hij kon uiteindelijk een werkervaringsplek krijgen bij een Apotheek in Leeuwarden.

Ten slotte een doorstroom-voorbeeld van een ict-er die met een burn-out thuis zat. Hij kwam in een traject bij Bennema State en deed daar de technische ondersteuning. Vervolgens maakte hij de overstap naar de toen net geopende Hulpmiddelen Outlet. Daar ervaart hij tot nog toe op de reparatieafdeling een prettige en ontspannen werksfeer.

Soms is de uitkomst ook dat we erachter komen wat het niet is voor iemand. Zo was er een deelnemer die altijd te laat kwam en dus niet helemaal op z’n plek bleek. Rinus wist dat er bij een Friese werkgever in de recreatiesector een vacature was. En dat bleek beter passend, want daar kwam hij wel op tijd en konden ze hem meer structureel werk bieden.

Of het nu gaat om het vinden van een alternatieve plek, het zichtbare geslaagde resultaat van de werkzaamheden of een succesvolle uitstroom, er ontstaat vaak een win-winsituatie en daar kan Johannes terecht trots op zijn.

Onlangs is een enthousiaste groep van 12 mensen met een verblijfsstatus bij ons gestart met de Module Arbeidsmarkt en Participatie (MAP). De MAP is voor statushouders een verplicht onderdeel van het inburgeringstraject. De module behandelt de arbeidsmarkt in Nederland en de benodigde vaardigheden om je hierop als nieuwkomer te begeven.

Voor de tweede maal voert NadZ! de module uit in opdracht van de gemeente Tytsjerksteradiel. De gemeente heeft als taak om een participatieverklaringstraject (PVT) aan te bieden aan statushouders en de MAP  is daar een onderdeel van. Wij hebben de daarvoor benodigde kennis, menskracht en onderwijsvaardigheden in huis. Bovendien verzorgt NadZ! in overleg met de gemeente ook al taalcoaching aan wisselende groepen. We zijn dus bekend met de doelgroep.

In de module, bestaande uit twaalf lessen en verschillende thuisopdrachten, leren de statushouders onder andere: hoe de Nederlandse werkcultuur en arbeidsmarkt eruit zien; wat hun eigen wensen en competenties zijn; wat wensberoepen en kansberoepen zijn; het verschil tussen vrijwilligerswerk en betaald werk; wat voor werk bij hen persoonlijk past; welke stappen je kunt zetten om je werkdoel te bereiken; hoe je jezelf kunt presenteren op de arbeidsmarkt; wat netwerken is en hoe je dat doet;  hoe je sollicitatie-gesprekken voert.

Bij NadZ! wordt de MAP verzorgd door Roelof Bakker met ondersteuning van Tytsia Faber en trajectdeelnemer Geja van Dijk. Roelof heeft ruime ervaring in het basisonderwijs en het praktijkonderwijs. Hoewel hij daar al jaren geleden bewust afscheid van heeft genomen geeft hij nu weer met liefde les aan de statushouders. Eigenlijk mag het van hem de term ‘les’ niet dragen. Hij spreekt zelf liever over een ‘gezamenlijk taalmoment’, in de meest brede zin van het woord.

Na het doorlopen van de cursus ontvangen de deelnemers een certificaat en zijn ze weer een stap verder gekomen met hun inburgering. Vervolgens kunnen ze na afronding van het gehele inburgeringstraject daadwerkelijk de gewenste stappen zetten op de arbeidsmarkt. De huidige groep zal in juni de module afronden en wordt dan op gepaste wijze gefeliciteerd.